Kapı Hakkı

Kimi zaman küçük bir tren vagonu götürür anıların derinliğine,
kimi zaman saçları kırışmış, bir gözü bozulmuş bebek...
Ha kapandı, ha açılacak...

Az evvelmiş gibi taze, daha dün gibi acı diz yaraları.

Biraz havası sönmüş plastik topun,
hafif de çizgileri silinmiş;

ama koca dünyayı toplar bir araya... 
Aşağı mahalleden,
yan sokaktan koşar bizimkiler.

''-Anne biraz daha kalayım n'olur?'' yakarışları...
''-Babam geldi, görüşürüz!'' koşuşturmacaları ile geçerdi saatler.

Bazen de olur ya;

Akşam ezanıyla son bulurdu... 

sokaklar tozlu.
sokaklar dingin.

Yaz kokusu havaya uğradı mı, sokağa düşerdik ya hani... 
işte böyle bir akşam ertesi idi,

oyuncak dikiş makinemin pili bittiğinde.

Oyun çoktu bize.
Ha sokakta, ha bahçede;

bazı ev gezmelerinde...

Oyuncak dolu sepet, boca edilirdi halının ortasına;
hayat bizim; saatler bizim.
'o akşam' bizimdi!

Sonrasında yılların,
o kucak dolusu anıların;
ertesinde bitiverirdi çocukluk.

Ta ki,

anılarının yoldaşı
oyunlarının sırdaşı,

unuttuğun bezirgan başı!

karşına çıkana dek...

Sahi?

Kapı hakkı ne verirsin?

Tebessümler

Nefis bir rüya, her yer ışıl ışıl 

ya da düşüyor birileri yükseklerden

Göz kapaklarımız aralanıyor.

...

Sonra güne hazırlanış.

Tüm bunlar olurken, o arada -ilk- ne zaman gülümsüyoruz?

Bankta oturan ihtiyar bir dilencinin gülümsemesidir çoğu zaman minnet dolu bir bakış;

Bir çocuğun okul çıkışı annesini ya da babasını gördüğü an yüzündeki heyecandır, tebessümü.

Bir sürpriz karşısında, iyi ki varsın demektir aslında bizim gülümsememiz.

...

Gülmek, bir mevzuya bedenimizin ve zihnimizin tepkisi; bir yana dursun, 

gülümsemek içsel, his ve bakışların hayata akışı gibi gelir çoğu zaman.

Gülümsemek yüzle; gözle,

Gülümsemek, ruhumuzla.

Günlük hayatın koşturmacasında, aynaya ne zaman muzip bir gülümseme bıraktık yüzümüzden? Kimsenin görmediği... 

O kadar can sıkılır bazen. Çıkmaz sokaktır bütün yollar, gülümseyin,
Bitmez bazen tüm işler, boğulur insan, gülümseyin
Beklemekten tükenmiştir ömrünüz, gülümseyin

Çünkü gülümsedikçe, hafifler insan. 
Gülümsedikçe sabır;
Gülümsedikçe, beklenen gelir ya da artık ihtiyaç kalmamıştır (!)

Bir bebeğin hayata ilk masum gülücüğü gibi, bekleyelim kendi gülümsemizi her gün;

Olabildiğince erken...

Kaldırılırken kadehler, der ya hani insan:  - şerefe! ; 

İşte öyle bir şey, uyanırken gülümseyin ve deyin ki:  - hayata ! 

Arkadaşınızın güzel bir bakışı olun,

İçindeki gülümseme, sizin yüzünüzden olsun.

Mutlulukla,