Kapı Hakkı

Kimi zaman küçük bir tren vagonu götürür anıların derinliğine,
kimi zaman saçları kırışmış, bir gözü bozulmuş bebek...
Ha kapandı, ha açılacak...

Az evvelmiş gibi taze, daha dün gibi acı diz yaraları.

Biraz havası sönmüş plastik topun,
hafif de çizgileri silinmiş;

ama koca dünyayı toplar bir araya... 
Aşağı mahalleden,
yan sokaktan koşar bizimkiler.

''-Anne biraz daha kalayım n'olur?'' yakarışları...
''-Babam geldi, görüşürüz!'' koşuşturmacaları ile geçerdi saatler.

Bazen de olur ya;

Akşam ezanıyla son bulurdu... 

sokaklar tozlu.
sokaklar dingin.

Yaz kokusu havaya uğradı mı, sokağa düşerdik ya hani... 
işte böyle bir akşam ertesi idi,

oyuncak dikiş makinemin pili bittiğinde.

Oyun çoktu bize.
Ha sokakta, ha bahçede;

bazı ev gezmelerinde...

Oyuncak dolu sepet, boca edilirdi halının ortasına;
hayat bizim; saatler bizim.
'o akşam' bizimdi!

Sonrasında yılların,
o kucak dolusu anıların;
ertesinde bitiverirdi çocukluk.

Ta ki,

anılarının yoldaşı
oyunlarının sırdaşı,

unuttuğun bezirgan başı!

karşına çıkana dek...

Sahi?

Kapı hakkı ne verirsin?

Pürtelaş

Bir koşuşturma, bir telaş...

Balkonlardan sarkan bembeyaz yorganlar, yastıklar...

Uçuşan tertemiz perdelerin rüzgarla haşır neşir halleri; derken eli kolu dolu ağır aksak yürüyen ya da hızla bir yere yetişme telaşında olan insanlar.

Dükkanlar yavaş yavaş hareketlenmiştir şimdi, 

Yaz sonu indirimleri de sevindirmiştir hanımları.

Evde bir hareketlilik, kim gelecekti sahi bu bayram?
Torunlar nerede olacaktı, çocuklar ne kadar kalır gelince, kim ne severdi?

Ne pişirmeli, ne hazırlamalı?

Sakine Teyze yine kurmuş yer sofrasını, açıyor üstünde yufkasını, komşular yardımda.

Bu sofra kaç kez kurulurdu acaba?

Bayram hazırlıklarına, kuru yufkaya, yaz sonu konservelerine, reçellere niyet...

Yanında yanan harlı ateş hiç yakmaz sofra başında harıl harıl çalışanı, aklından neler geçer?

Islak örtü altında bekleyen küçücük hamur topları gibi; bakışlarının altında, oklava tutan ellerinin içinde neleri barındırırdı ömründen?

Yetiştirirdi elbet el açması su böreğini, baklavasına son anda döktüğü şerbetin kokusu sarardı mahalleyi.

Çocuklar bayram için hangi kapı senin, hangi kapı Hüseyinlerin diye planlarını yapadursun, anneleri çoktan kolayla ütü basmıştı mendillere; ayakkabılar yeni, daha haberleri yok.

Babaları bayram namazından dönerlerken verecekti harçlığını,
ama az; ama çok. Gönülden kopan bir buse ile. Her zaman tatlıydı o para!

Sahi kaç yaşına geldik de; hala aramıyor muyuz o harçlıkları? El öpsek de kurtarmıyor artık o masumiyet tutamlarını.

Bayram, ziyaretti oysa.

Balkonlardan uçuşan o tertemiz perdeler, yün yorganların pat pat sesleri; cam silen hanımların pürtelaşı; Sakine Teyzenin pamuk elleriyle açtığı güzelim börekler...

Gönül gözüyle, gönül özlemiyle yanan hanım teyzelerin, dedelerin bekleyişi idi bayram.

Bu bayram da, kapılar size; bize açık.

Haydi;

Yetişelim.

Kahvenin Kaç Yıllık Hatırı?

Heyecanla geçer sohbet, ortasına gelmeden:

''-Ah, dur hemen kahve yapayım!'' havasıyla tamamlanır o güzelim atmosfer.

Önce bir sessizlik, ertesinde buram buram kahve kokusu, telvesi ağır ağır karıştırılan. 

Çocuktuk, 

Olmazdı; 

Biz kahve içemezdik. Kararırdık! 

Kahve; Türk kahvesi... Kişi ele verir kendini sanki cevabıyla, şekerli olsun; sohbeti tatlı. Orta lütfen, herkese uyumlu. Sade olsun. Kararlı, keyif adamı.

Bazen olur, yüksek katlardan, aşağı mahalleye doğru baktığımda; yüzlerce, binlerce pencere var.

Sahi neler olur oralarda? Kiminin telaşı, kiminin hüznü, kiminin kavgası. Kiminin heyecanla, mutluluğu.

Hep dua ederim; ''tüm bu evlere huzur ve mutluluk yağsın n'olur..'' derim kendi kendime. Belki işe yarıyordur? Heyecanla telaşlı bir anne, sakinleşiyor, tebessüm ediyordur. Kavga eden bir aile; birbirine kenetlenip sarmaş dolaş oluyordur. Ağlamaklı bir hasta, yüzünde huzurla uykusuna dalıyordur.

Böyle sürüp gidiyor işte, benliğimle keyifli anlarımızda. 

Hep bu evlerin, mutfaklarını merak eder oldum. Mutfak ya da pencere önü sohbetlerini. Evin hanımı işini henüz bitirmiş ya da yarıda kesmiş iki lahza arası dinlenirken.. Belki bir kahve pişirir kendisine en okkalısından. Belki komşusu çağırır; haydi kahveye! 

                 
Fallar...

Kimine kısmet, kimine nazar.

Yüreği kabaranlar, gerçekleşsin diye ümitle suyun altına tutulan fincanlar. Akşamın yemeği ne olacaktı? Sonrasında onun bunun haberi; Aysel Ablanın yeni perdeleri... Hep bu Türk kahvesi yüzünden. Küçücük fincanın etrafında neler olup bitiyor, koskoca mahalle yerinden oynuyor.

Akşam yemek sonrası, evin beyine kahve götürmemek hiç olur mu?

Kahvenizi nasıl alırsınız?

Mutlulukla...!